دانستنی آنلاین: دبیر مرکز مطالعات راهبردی جمعیت کشور اعلام کرد: بالغ بر ۲۵ میلیون خانوار در ایران وجود دارد که از این تعداد ۳ میلیون خانوار به صورت تک‌نفره زندگی می‌کنند.
به گزارش دانستنی آنلاین؛ پنج سال پیش بود که دولت بریتانیا اعلام کرد وزارت امور تنهایی تاسیس خواهد کرد و این کار را هم کرد. دلیل این اقدام، مقابله با تنهایی و انزوای اجتماعی شهروندان اعلام شد. بعد از بریتانیا، ژاپن هم دست به تشکیل وزارت تنهایی زد و برای آن وزیر تعیین کرد. چراکه به خصوص بعد از شیوع کرونا آمار خودکشی در این کشور افزایش چشمگیری پیدا کرد و مزید بر پیری جمعیت شد.
طبق آخرین سرشماری که مربوط به سال ۱۳۹۵ می‌شود، در حال حاضر حدود ۲۵ میلیون خانوار در ایران وجود دارد که حدود ۱۳ درصد از کل خانوارها، «تک‌نفره» هستند؛ یعنی تنها و مجردی زندگی می‌کنند.
جمعیت‌شناسان می‌گویند تمایل به زیست تک‌نفره فقط مربوط به مجرد ماندگان بالای ۳۵ سال یا زوج‌هایی که از هم جدا می‌شوند، نیست و بین جوانان زیر ۳۰ سال هم افزایش یافته است. البته به دلیل مشکلات اقتصادی، کم نیستند جوانانی که دور زندگی مجردی را خط کشیده و به اجبار به خانه والدین خود بازگشته‌اند اما این موضوع هنوز منجر به کاهش آمار خانوارهای یک‌نفره نشده است.
تحقیقات بین‌المللی نشان می‌دهد افرادی که تنها زندگی می کنند، ۱.۵ تا ۲.۵ برابر بیشتر از افراد دیگر در معرض ابتلا به یکی از شایع‌ترین نوع بیماری‌های روانی قرار دارند. این بیماری‌های روانی شامل افسردگی، ترس، اختلال وسواس، اضطراب و … می‌شود و تمام گروه‌های سنی و جنسیت‌ها را هم شامل می‌شود.
تنها زندگی کردن و ابتلا به اختلالات روانی
کارشناسان معتقدند زندگی مجردی علاوه بر این که از عوامل بحران سالمندی در ایران در سال‌های آینده به شمار می‌رود، می‌تواند بیماری‌های روانیِ متعددی را نیز به دنبال داشته باشد. چراکه هرچقدر تنهاتر و بسته‌تر و منزوی‌تر زندگی را بگذرانیم و ارتباطات اجتماعی کافی نداشته باشیم، ذهن و روان ما بیشتر در تنگنا قرار خواهد گرفت و حتی جسم را نیز دچار مشکلات و بیماری‌های فراوانی خواهد کرد.
بعضی تحقیقات می‌گویند تنهایی خطر مرگ زودرس را نیز به دنبال دارد. چراکه هیچ انسانی به دلیل آفرینش خاصش تمایل ندارد تا پایان عمر تنها بماند.
البته دکتر علیرضا تبریزی، روانشناس در گفتگو با همشهری به این موضوع اشاره می‌کند که لزوما تنها بودن و تنها زندگی کردن نمی‌تواند مشخص کند که ما درگیر اختلال خاصی می‌شویم یا نمی‌شویم. چیزی که اهمیت دارد، «کیفیت زندگی ما در زندگی مجردی و زندگی متأهلی» است. ممکن است ما متأهل باشیم و کیفیت زندگی بالایی را تجربه کنیم و ممکن است کیفیت پایینی را تجربه کنیم. همین اتفاق در زندگی مجردی هم رخ می‌دهد. پس باید ببینیم چه چیزی در زندگی مجردی و متأهلی اهمیت دارد و کیفیتش را بالا یا پایین می‌برد.
دکتر تبریزی می‌گوید: گذشته از این حرف، مقالات و تحقیقات زیادی در دنیا انجام شده که نشان می‌دهد طول عمر متأهل‌ها از طول عمر مجردها بیشتر است و امید به زندگی در افراد متأهل بیشتر است. هرچند زندگی مجردی ممکن است ظاهرا خیلی جذاب به نظر برسد، اما نداشتن یک همدم و هم‌صحبت پایدار که بتواند چند ده سال کنار آدم باشد، می‌تواند برای خیلی از افراد زجرآور باشد. مگر این که فرد آن را انکار کند.
