به گزارش پایگاه خبری دانستنی آنلاین ، مسئولیت اجتماعی مفهومی است که علی رغم اینکه گستره زیادی دارد و می تواند ساحت های مختلف مسائل اجتماعی و اقتصادی را در بر بگیرد اما همچنان نتوانسته به عنوان یک پاردایم غالب در جامعه ایران شکل بگیرد و در زمینه های مختلف تأثیرگذاری خود را نشان بدهد.
با این وجود مسئولیت اجتماعی در مسیری قرار گرفته که می تواند با از بین بردن موانع و چالش ها در آینده تأثیرگذاری بیشتری از خود نشان بدهد. بدون تردید در این مسیر کنش گری مسئولیت اجتماعی و نقشی که کنش گران مسئولیت اجتماعی در این راه ایفا می کنند حایز اهمیت است.
کنش گری مسئولیت اجتماعی
به صورت کلی کنش گری به فعالیت‌های متشکل و مختلف در عرصه‌های اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، محیط زیستی گفته می‌شود که با هدف ایجاد تعادل یا تغییر در این زمینه‌ها با میل بهبود در جامعه شکل می‌گیرد.
کنش گری می‌تواند فردی یا گروهی سازمان یافته یا غیر سازمان یافته باشد.برخی از کنش گران تلاش می‌کنند تا به جای اعمال فشار بر دولت‌ها برای تغییر و بازنگری در قوانین، مردم را به تغییر رفتارشان ترغیب کنند.
هنگامی که کنش گری در کنار مفهوم مسئولیت اجتماعی قرار می گیرد دو مسیر جدید پیش روی کنش گر قرار می گیرد. نخست اینکه هدف کنش گری مشخص می شود و کنش گری می داند باید در چه زمینه با اهمیتی فعالیت کند واز سوی دیگر گستره کنش گری مشخص می شود که خدمات رسانی به بخش های مختلف جامعه است.
در نتیجه کنار هم قرار گرفتن کنش گری و مسئولیت اجتماعی فرایندی را تولید می کند که تلاش می کند بین سازمان ها و جامعه ارتباط دو طرفه ایجاد کند و در نهایت کفه ترازو را به سمت جامعه و منافع مردم سنگین تر کند.
با این وجود انتخاب کارآمدترین شیوه برای کنش گری ، موضوعی است که همواره محل بحث کنش گران در طول سالهای اخیر بوده است. کنش گران همواره باید به خاطر داشته باشند که کنش گری در هر سطحی، روش‌ها و الگوهای خاص خودش را دارد و حتی نیازمند پذیرش نقش‌هایی است که گاه با مقاومت بسیاری از کنش گران مواجه می‌شود.
این موضوع به خصوص در زمینه کنش گری مسئولیت اجتماعی تفاوت های معناداری دارد. هدفمند و نتیجه‌گرا بودن کنش مسئولیت اجتماعی تا حدود زیادی با هوشمندی کنش گران در بکارگیری استراتژی‌های مختلف در بازه‌های زمانی متفاوت مرتبط است.
کنش گران مسئولیت اجتماعی شرایط بهتری برای همگان می‌خواهند و مسئولانه عمل می کنند.تداوم مسیر مطالبه‌گری و موفقیت در آن را بر اختلافات سیاسی و ایدئولوژیک شخصی و گروهی با صاحبان قدرت و دیگر گروههای اجتماعی ارجح می‌داند.
چنین کنش گرانی به طور کلی از حاشیه‌های ایجاد شده پیرامون یک جریان صنفی و مدنی که اغلب گروههای سیاسی به دنبال بهره‌برداری از آن هستند، دوری کرده و تمرکز بر تحقق اهداف صنفی و مدنی را در اولویت قرار می‌دهند.
مسیر کنش گری به صورت کلی از کنش گری مسئولیت اجتماعی زمانی از هم جدا می شود که کنش گری مسئولیت اجتماعی از مسائل صنفی عبور کرده،افقی گسترده تر را در نظر می گیرد و به خیر عمومی و جمعی می اندیشد.
به عنوان مثال کنش گری مسئولیت اجتماعی نسبت به محیط زیست به عنوان یک سرمایه جمعی حساسیت دارد و در زمان هایی که محیط زیست در معرض آسیب قرار دارد به سود جامعه کنش گری می کند.
کنش گری مسئولیت اجتماعی نقش‌های مکملی چون «رهبری و اجماع‌سازی» و یا «تحلیلگری» که لازمه فعالیت هوشمندانه در شرایط و محیط‌های پرمخاطره است را نیز دنبال می کند. رویکردی که به طیف وسیعی از مهارت‌ها و شخصیتی رشدیافته، بالغ و انعطاف‌پذیر نیاز دارد.
با این وجود یکی از مهمترین مشکلات کنش گری مسئولیت اجتماعی به خصوص در ایران، نداشتن چشم‌انداز مشخص و رویای مشترک نسبت به آینده است .
بخشی از این مسئله گرچه ریشه در اثرات روانی ناشی از شرایط بی‌ثبات اقتصادی و سیاسی دارد، اما بخش بزرگی از آن به فقدان «رویابینی» در میان فعالان و کنش گران مسئولیت اجتماعی برمی‌گردد که قادر نیستند از رویاهای شخصی، رویای مشترک بسازنند. باید به خاطر داشته باشیم که بدون داشتن یک رویای مشترک ، امکان خلق موفقیت نیست.
بنابراین یکی از کارویژه‌های کنشگران مسئولیت اجتماعی این است که رویاهای خود را برای فردای بهتر با یکدیگر به اشتراک بگذارند و بر مبنای آنها یک رویای مشترک بسازند و برای رسیدن به آن رویای مشترک تلاش نمایند و نقشه راهی برای رسیدن به آن تدوین کنند.
ترسیم این چشم‌انداز و نقشه راه و حرکت در مسیر آن، از نظر روانی سایر کنش گران را نسبت به تداوم روند مطالبه‌گری امیدوار و سختی مسیر را برای آنان آسان‌تر خواهد کرد.
سیدرضا جمشیدی
