دانستنی آنلاین: در چند سال اخیر دهها کشور در حال توسعه در نقاط مختلف جهان، در تله وامی چین گرفتار شده و اکنون باخطر فروپاشی مواجه هستند.
به گزارش دانستنی آنلاین طی سالهای اخیر دهها کشور در حال توسعه، با اقتصادهایی بحران زده ، در تله وامی چین گرفتار شده و اکنون با خطر فروپاشی مواجه هستند. در این میان کشورهایی همچون پاکستان، کنیا، زامبیا، لائوس و مغولستان بیشترین میزان بدهی را به چین دارند و برای تسویه بدهیهایشان باید معادل درآمد مالیاتی خود را که برای باز نگه داشتن مدارس، تامین برق و پرداخت هزینه غذا و سوخت صرف میکنند، به این قدرت استعماری جدید بپردازند. این در حالی است که ذخایر ارزی خارجی این کشورها صرف پرداخت سود این وامها میشود تا جایی که میتوان پیشبینی کرد، موجودی ارزی برخی از آنها طی چند ماه دیگر به پایان برسد.
این کشورها در حالی با شرایط بحرانی مواجه هستند که گمان نمی رود چین کمترین اعتقادی به بخشودگی بدهی آنان داشته باشد. از سوی دیگر پنهان کاری شدید در مورد میزان مبالغ این وامها باعث شده تا سایر وامدهندگان بزرگ دولتی نیز از کمک به بدهکاران اجتناب ورزند.
به گزارش دانستنی آنلاین به نقل از آسوشیتدپرس، کشورهایی که در دام وامی چین گرفتار شده اند، مجبورند مبلغی را در حسابهای امانی مخفی به صورت ضمانت قرار دهند. در بررسی به عمل آمده مشخص شده است که برخی از کشورها بیش از پنجاه درصد از وامهای خارجی خود را از چین گرفتهاند و بیشتر این کشورها باید بیش از یک سوم درآمد دولتی خود را به پرداخت بدهی خارجی اختصاص دهند.
دو کشور زامبیا و سریلانکا، نمونه هایی هستند که هم اکنون در پرداخت بدهیهای خود مشمول پرداخت جریمه دیرکرد شدهاند و در پرداخت سود وامهای تأمین مالی ساخت بنادر، معادن و نیروگاهها ناتوان هستند.
همچنین در پاکستان، میلیونها کارگر نساجی اخراج شدهاند، چراکه این کشور بدهی خارجی زیادی دارد و نمیتواند برق این صنایع را تامین کند. در کنیا نیز، دولت حقوق هزاران کارمند خود را برای بازپرداخت وامهای خارجی عقب انداخته است. از زمانی که سریلانکا یک سال پیش در بازپرداخت به موقع وام خود ناتوان شد، نیم میلیون شغل صنعتی از بین رفته است، تورم به پنجاه درصد رسیده است و بیش از نیمی از جمعیت در بسیاری از مناطق این کشور در فقر فرو رفتهاند.
گرچه در ظاهر این وامها موجب تقویت اقتصاد زامبیا شده است، اما بازپرداخت سود وامهای خارجی به قدری بالا است که چیزی برای دولت باقی نمانده و دولت را مجبور به کاهش هزینههای مراقبتهای بهداشتی، خدمات اجتماعی و یارانههای کشاورزان برای بذر و کود کرد.
تله وامی چین در شرایطی کشورهای در حال توسعه را به نابودی می کشاند که در گذشته و در چنین شرایطی، وامدهندگان بزرگ دولتی مانند ایالات متحده، ژاپن و فرانسه ساز و کارهایی را برای بخشودگی برخی از بدهیها ترتیب میدادند، و کشورهای وامدهنده میزان دقیق بدهی کشورهای وامگیرنده و شرایط پرداخت آن را به وضوح مشخص میکردند تا هیچ یک از طرفین احساس نکند که فریب خورده است.
وضعیت امروز کشورهای فوق، گرچه روزگار را بر شهروندان این کشورها سخت کرده است، اما درس عبرتی است برای دیگر کشورها تا اینچنین خود را اسیر استعمار چین نکنند و در نظر داشته باشند «پنیر مجانی، تنها در تله موش پیدا می شود».
