صنعت گردشگری نوعی سرمایه گذاری غیرمستقیم خارجی در داخل کشور است و اثرهای انبساطی آن در کلیه بخش های اقتصادی، اثرهای توسعهای دارد. به همین دلیل بدون تردید برنامه ریزی عامل مهمی برای دستیابی به موفقیت در بخش گردشگری است که مجریان را بر آن میدارد تا بر اساس محدودیت زمانی، خود را به نقطه عطف دیدگاه سیاستگذاران نزدیک کنند.
• هتلداری
• حمل و نقل
• آژانسهای مسافرتی
• صنایعدستی
• رستوران داری
• صنایعغذایی
• کشاورزی
اصلیترین کارکرد این صنعت کسب درآمدهای ارزی، توزیع مجدد درآمدها، ایجاد زمینه اشتغال، فروش کالاها و خدمات موردنیاز گردشگران و به ویژه صنایعدستی توسعه حمل و نقل و رونق اقتصادی است. در ایران با توجه به شرایط حاکم بر منطقه و اقتصاد ایران، محورهای زیر از اهم حوزه های فعالیت برای گردشگری است که البته باید اذعان کنیم تا امروز توفیق چندانی نداشته ایم :
• توسعه گردشگری داخلی در دو بعد استانی و ملی
• تمرکز به جذب همسایگان از طریق افزایش تسهیلات در مرزهای خشکی و دریایی
• توجه به گردشگران قاره ای در حوزه جغرافیایی فرهنگی با مشخصه گردشگری قارهای
• بازاریابی بینالمللی با تمرکز بر بازارهای گردشگری مدیترانهای و فراآتلانتیکی
• تبع اجرای این برنامهها و رویکردها موجب میشود که در بعد اقتصادی فواید زیر نصیب کشور گردد:
• تسریع گردش سرمایه در نظام اقتصادی کشور
• توسعه اقتصادی و ایجاد اشتغال
• بهبود وضعیت معیشتی استانهای محروم
• جذب سرمایههای بخشخصوصی خارجی
در این بین باید به شدت به اهمیت بازاریابی اینترنتی و بازاریابی در شبکه های اجتماعی به منظور بهبود تصویر و برند ایران در میان مشتریان بالقوه خارجی اهمیت داد. به عبارتی فضای مجازی می تواند اهرمی باشد برای خنثی سازی تبلیغات غلط و سوء که پیرامون ایران وجود دارد و باعث شده است بخش قابل توجهی از مخاطبان گردشگری را از دست دهیم.




















