دانستنی آنلاین/فرهاد اسماعیلی: برخی مواقع یک برگه از دوران گذشته خاطراتی را برای انسان زنده می کند که از آن احساس غرور می کند. اسناد و مدارکی که از دوران جنگ به ویژه کمک هایی که مردم به رزمندگان جنگ حق علیه باطل می کردند، برای آنان که در آن دوران زندگی می کردند اکنون بسیار غرور آفرین است.
نمونه این اسناد همین برگه های کمک به جبهه هاست که در بسیاری موارد مساجد و اماکن مردمی مانند پایگاههای جمع آوری کمکهای مردمی یا پایگاه های بسیج مسئولیت آنرا بر عهده داشتند.
این وفاق و همدلی که رمز موفقیت جنگ تحمیل بود، از این نشات می گرفت که مردم با خلوص نیت و برای دفاع از ارزش های خود پشت به پشت هم، قدم بر می داشتند تا ذره ای از خاک ایران به دست دشمنان تا دندان مسلح نیفتد.
شوخی نیست هشت سال دفاع از ایران آن هم در شرایطی که کشور تازه انقلاب کرده بود و نیروهای نظامی آمادگی لازم را برای این جنگ نداشتند. اگر مردم به صورت نیروهای داوطلب در قالب سپاه و بسیج وارد جنگ نشده بودند معلوم نبود چه بر سر جنگ می آمد. کمک های مردمی پشت جبهه ها هم جنگ را سرپا نگه داشته بود. در حقیقت جنگ به وسیله مردم اداره می شد چه از نظر نیروی انسانی و چه از نظر کمک های ارسالی. از خط مقدم و صفوف عملیاتی، تا پشت جبهه و پشتیبانی، مردم با صفا و صداقتی مثالزدنی و فراموشنشدنی، برای فداکاری آماده بودند. همین کمک های نقدی که فیش آن بهانه ای شد تا یادداشتی در این باره نگاشته شود، سرگذشتی بسیار زیبا دارد. بسیاری از ایرانیان بودند که از نان و غذای خانواده خود می زدند تا به جبهه ها کمک کنند. رقم های آن زمان هم زیاد نبود. وقتی در دوران جنگ حداقل دستمزد از ۱۹۰۵ تا ۲۴۹۰ تومان بود، کمک ۵۰ تومانی رقم قابل ملاحظه ای بود. مردم در آن دوران با وجود برخی مشکلات مالی، اولویت اول آنها کمک به جبهه ها به هر نحو بود و همواره برای برآورده کردن نیازهای رزمندگان تلاش می کردند.
در حال حاضر نیز شرایط مردم ایران در دفاع از کیان اسلامی فرق نکرده و در صورت لزوم همچون دوران دفاع مقدس ملت بزرگ ایران باز هم وارد صحنه می شوند که البته در این میان ، قشر محروم همچون گذشته اهتمام بیشتری دارد.
اسنادی که از دوران جنگ وجود دارد نشان می دهد که تا سال ۶۴ ارسال کمک های مردمی به جبهه ها سازمان یافته نبود و ارسال و تقسیم کمک ها به جبهه ها را مردم بر عهده داشتند. نکته دیگر که در این دوران بسیار به چشم می خورد همدلی و اتحاد ملت نسبت به یکدیگر و اعتماد به مسوولان بود که در حال حاضر به دلیل مشکلات اقتصادی و برخی مشکلات این اعتماد دو طرفه کمرنگ شده است. البته در این یادداشت قصد آسیب شناسی آنرا ندارم و فقط اشارتی در حد یک جمله بود.
هر چند مردم در دوران دفاع مقدس مشکلات مالی داشتند و بسیاری از ایرانیان زندگی سختی داشتند اما در کنار هم برای پیروزی در جنگ از هیچ کمکی دریغ نمی کردند. همانند الان که برای کمک به مردم سیل زده در صحنه هستند و در حقیقت کمک های مردم است که مردم سیل زده را امیدوار می کند و آنان می توانند روی آن حساب کنند.
در حال حاضر هم که کشور در تحریم است و هر روز تحریم های تازه ای به این تحریم ها اضافه می شود مردم بیشتر از گذشته باید پشت هم باشند. چراکه دشمن دنبال ایجاد تفرقه در جامعه و بین مردم است تا بدین صورت بتواند انقلاب را به نابودی بکشاند.
ذکر این نکته که وضعیت کنونی شرایطی را برای مردم به وجود آورده که آنان فراموش کرده اند می توان با کمی مهربانی و کم کردن طمع جامعه را به سمت ثبات کشاند.
اگر همدلی و اتحاد دوران جنگ دوباره در مردم پررنگ شود بسیاری از مشکلات جامعه حل می شود. این همه مشکلات اقتصادی و گرانی که وجود دارد منشا خارجی ندارد و ریشه در داخل دارد. برخی از این موارد به مسوولان بر می گردد اما بخش اعظم آن به رفتار اجتماعی مردم بر می گردد.
اما مگر این مردم همان مردم دوران جنگ نیستند؟ مگر نه اینکه وقتی اتفاقی مانند زلزله و سیل برای هموطنان می افتد مردم با حضور، کمک های نقدی و غیرنقدی خود به یاری آنان می شتابند. پس برای تحریم هایی که اتفاق افتاده است باید فکری کرد. به نظر نویسنده و با در نظر گرفتن شرایط کنونی هم می توان از مردم انتظار همدلی و اتحاد داشت تا بدین وسیله جلوی افزایش مشکلات اقتصادی به ویژه گرانی را بگیرند. بهترین راهکار هم یکپارچگی برای تحریم خرید اجناس گران شده است که یک عزم و حرکت بزرگ اجتماعی است.
بهتر است نگاهی به فیش های کمک های نقدی به جبهه ها بیاندازیم و به این فکر کنیم که ما همان مردم هستیم و می توانیم دنیا را به زانو در آوریم. پس با همدلی و اتحاد به جنگ تحریم و مشکلات اقتصادی می رویم تا به نتیجه دلخواه خود برسیم. این نتیجه دلخواه یعنی رفاه حداقلی مردم از نظر اقتصادی و اجتماعی.
پس به یاد گذشته های نه چندان دور دست به دست هم دهیم و یکبار دیگر دنیا را به زانو در آوریم. تا بدین طریق به خود ثابت کنیم که ما می توانیم.
