دانستنی آنلاین: باید و نبایدهای کاربردی فضای مجازی را می توان مجموعه ای از راهکارهایی دانست که در مقابله با اثرات منفی فضای مجازی در جامعه و خانواده ها در پیش گرفت.
مضرات فضای مجازی
به گزارش پایگاه خبری دانستنی آنلاین، با گسترش وسایل ارتباط جمعی و به دنبال آن گسترش فضای مجازی، نه تنها نوجوانان و جوانان بلکه والدین نیز با ورود به شبکه های مجازی زمام امور رندگی خود را از دست داده و از تربیت فرزندان خود غافل شده اند .
والدینی که باید برای تربیت فرزندان خود وقت بگذارند و با آنان به بازی و گفت و شنودهای خانوادگی بپردازند، تا پاسی از شب وقت گران بهای خود را در شبکه های مجازی صرف می کنند و فرزندان خود را بدون توجه به نیازهای عاطفی آنان به حال خود رها می کنند.
اگر به گروه ها و کانال های مختلف فضای مجازی وارد شویم با همه نوع مطالب و عکس ها روبرو می شویم که بسیاری از آن ها نه تنها مفید نیستند، بلکه بسیار زیان آور هم هستند. در این رایطه چه باید کرد و چگونه می توان این امر را مدیریت کرد؟ و پرسش هایی از این دست که لازم است به آن ها پاسخ داد؛ ازجمله این پرسش ها:
– به صحت و سقم خبر چگونه می توان اطمینان حاصل کرد؟
-تفاوت میان خبر با شایعه در چیست؟
– چه تفاوتی میان اطلاع رسانی با نفرت افکنی و نفرت پراکنی وجود دارد؟
– در مطالب منتشر شده چگونه می توان به منابع اصلی و امکان تطبیق و مقایسه آن ها پرداخت!؟
مدیریت در فضای مجازی
شاید بتوان گفت راهکار اصلی همان توانمندسازی نیروهای عزیز ایرانی در حوزه های سواد رسانه ای و سواد اجتماعی است . که اگر این توانمندسازی شکل بگیرد؛ وقوع رخدادهای ناراحت کننده در این موضوعات و حوزه ها کمتر خواهد شد.
با این امید در این نوشتار به چند نکته در رابطه با موضوع باید و نبایدهای کاربردی فضای مجازی اشاره می شود:
۱ـ هر عکس، فیلم و خبری را برای عزیزانمان فوروارد نکنیم. بویژه تصاویری که حاوی صحنههای تلخ و دلهرهآور است. دلیلی ندارد چیزی را که حال ما را بد میکند، برای کسی بفرستیم که برایمان اهمیت دارد و حال او را هم بد کنیم.
۲ ـ به منبع ارسال پیام دقت کنیم و از خودمان بپرسیم چرا و به چه هدفی این محتوا تولید شده است؟ واقعیت دارد یا یک شایعه و دروغ است؟ وقتی یک خبر دروغ را بازنشر میکنیم ما هم بخشی از چرخه دروغ میشویم. پس اگر براستی از دروغ بدمان میآید، آن را بازتولید نکنیم.
۳ـ وقتی میخواهیم خبری را برای کسی ارسال کنیم؛ ده ثانیه فکر کنیم و از خودمان بپرسیم که آیا این خبر به طرف مقابل دانش اضافه میکند؟ آیا به او لبخند میبخشد؟ آیا به او آرامش میدهد؟
اگر یکی از این سه حالت بود، ارسال کنیم.
۴ ـ اگر نقد و نگاه کسی را نمی پسندیم و یا با آن مخالف هستیم؛ ما رسالتی برای ادب کردن او نداریم، حرفمان را محترمانه بزنیم و فاصله بگیریم. زیرا حفظ فاصله همیشه باعث حفظ احترام متقابل میشود.
۵ ـ اسکرینشات نگیریم و چتهای دو نفره را برای دیگران ارسال نکنیم. دنیای خصوصی دو نفره را جار نزنیم. یادمان باشد که ما بخشی از آن ماجرا بودهایم.
۶ – اگر کسی قصد آزار و زیاده خواهی دارد برای حل مساله قانون را مبنا قرار داده، ضابطان قانونی را مطلع کنیم.
۷ ـ هر مطلب، عکس یا کامنتی که منتشر میکنیم، به کارت ویزیت ما تبدیل میشود، مشخص نیست بعد از دست به دست شدن چه کسانی آن را میبینند اما خیلیها بر اساس همان، شخصیت ما را ارزیابی و قضاوت میکنند.
۸ ـ “کوتوله”ها را به شهرت نرسانیم. با فالو کردن، لایک کردن و معرفی افرادی که در شبکههای مجازی عطش دیده شدن دارند و از پله های شهرت دنبال خوشه چینی و درو کردن هستند و دست به رفتارهای سطحی و نازل می زنند به آنها کمک نکنیم. یادمان بماند که ما در مقابل لایک ها مسئولیت اجتماعی داریم.
۹ ـ هیچ کس جز ما در فضای مجازی مسئول “حریم شخصیمان” نیست. وقتی عکسی منتشر میکنیم امکان بازپس گرفتن آن میسر نیست، مراقب باشیم چه چیزی را منتشر میکنیم؟؟ و چقدر به دیگران اجازه میدهیم به حریم شخصیمان وارد شویم. “گلایههای بعدی بی ثمر بوده و آورده ای ندارد”.
۱۰ ـ “اعتماد کردم و فریب خوردم”. این جمله، حرف مشترک تمام کسانی است که در فضای مجازی مورد سوء استفاده مالی یا جسمی قرار گرفتهاند. این حرف تلخ است اما واقعیت دارد که در فضای مجازی به واسطه عدم آشنایی با نفر یا نفرات مقابل اصل بر بی اعتمادی است. پس “اول شک کنیم، بعد اعتماد، تا کمتر پشیمان شویم.”
۱۰ ـ گوشی موبایل در دست ما هم گُل است، هم گلوله! شب قبل از خواب به این فکر کنیم که در طول روز با آن حال دیگران را بهتر کردهایم یا روان و آبروی کسانی را به قتل رسانده ایم!؟
