این ساختمان نمادِ تمامنمای ما است! نیست؟! عنوان یادداشتی انتقادی از محمد درویش فعال و پژوهشگر حوزه محیط زیست، روزنامهنگار و کویرشناس ایرانی درخصوص سازه در دست ساخت در ارتفاعات پرشیب روستای سرچشمه است.
جنگلخواری و کوهخواری و زمینخواری
اینجا لاهیجان است، روستای سرچشمه. شاید این تصویر در طول چند روز گذشته بیش از پنجمیلیون بار دیده و به اشتراک نهاده شده است. همه با احساساتی توام با خشم، شگفتی، تاسف، شرم و ناامیدی میگویند: چگونه میشود در مملکتی که قطع یک درخت جرم بوده؛ همه رهبرانش در صف کاشت درخت در روز درختکاری هستند و یکصدا در عقوبت جنگلخواری و کوهخواری و زمینخواری هشدار میدهند، چنین سازهای در روز روشن در قلب ارزشمندترین و دیرینهترین رویشگاه ایران و جهان چون قارچ سربرآورده و به همه ما شیشکی بکشد؟ اصلاً چگونه ممکن است مردم لاهیجان دربرابر تاراجِ آینده خویش چنین سکوت سنگینی پیشه کرده که هیچ، برخی حتی به بهانه اشتغالزایی از آن حمایت هم بکنند؟!
نابودی باغ های تهران
اما آیا واقعاً ساخت چنین سازهای تا این حد شگفتانگیز است؟! مگر ساختمان علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی در ارتفاعات مرادآباد پونک تهران، کمتر از این تخلف داشته و شگفتآور بوده است؟ مگر مصوبه برجباغ در دوران قالیباف که حدود پنجهزارهکتار از ارزشمندترین پردیسهای شهر را به برجهای از ما بهتران تبدیل کرد و در ادامه در دوران پیروزحناچی هم ۶۲ باغ جامانده از اعدام در صف مرگ قرار گرفت، کمتر شگفتآور و ننگین بوده است؟
اصلاً وقتی رییس سازمان حفاظت محیطزیست به رغم توصیه صریح همه فرهیختگان، فراکسیون محیطزیست و مرکز پژوهشهای مجلس، فرمان تعطیلی مدارس طبیعت را میدهد؛ وقتی سازندگان مخربترین سد ایران (گتوند) همچنان با افتخار از ساخت این سد دفاع میکنند؛ وقتی مرجعیت تنوعزیستی را مثل آب خوردن از سازمان متولی محیط زیست کشور میگیریم؛ وقتی رییس کمیسیون حمل و نقل شورای شهر تهران در شمار دشمنان قسمخورده ترویج دوچرخهسواری قرار دارد؛ وقتی شهردار جوان مشهد، سوارشدن بر دوچرخه را کسرِ شان خود میداند؛ وقتی رییسجمهور کشور که دولت خود را محیط زیستیترین میخواند، آشکارا میگوید: دیگران آلوده میکنند، چرا ما نکنیم؟ چه انتظاری از مدیرکل منابع طبیعی استان گیلان باید داشت تا در برابر این تخلف بایستد و اصلاً دیگر چه جای حیرت و تاسف؟ مگر نباید همه چیزمان به همه چیزمان بیاید؟
ساختمان نمادِ تمامنمای ما در لاهیجان
حقیقت این است که سازه در دست ساخت در ارتفاعات پرشیب روستای سرچشمه که هرآینه ممکن است در اثر لغزش زمین و جریانهای ریزشی ناشی از بارندگی در دل خاک مدفونشده و نرخ فرسایش خاک را هم به شدت افزایش دهد، نمادِ تمامنمای استواری، قانونمندی، تعهد و عشق متولیان محیطزیست و منابعطبیعی در دولت ایران را نشان میدهد و اصلاً اگر غیر از این بود، باید شگفتزده میشدیم. ما آینده را به ارزانترین قیمت ممکن حراج کردهایم. همین و تمام.
محمد درویش
