دانستنی آنلاین: در دعای روز بیست و دوم ماه مبارک رمضان می خوانیم:
بسم الله الرحمن الرحیم
به نام خداوند بخشاینده مهربان
اللهمّ افْتَحْ لی فیهِ أبوابَ فَضْلَکَ
خدایا در این روز درهای فضلت را به رویم بگشا
وأنـْزِل علیّ فیهِ بَرَکاتِکَ
و در آن برکاتت را برایم فرود بیاور
وَ وَفّقْنی فیهِ لِموجِباتِ مَرْضاتِکَ
و در آن برای موجبات خوشنودیت توفیقم بده
واسْکِنّی فیهِ بُحْبوحاتِ جَنّاتِکَ
و در میان بهشتهایت مرا ساکن کن
یا مُجیبَ دَعْوَهِ المُضْطَرّین.
ای اجابتکننده خواستهها و دعاهای بیچارگان.
دعای روز بیست و دوم ماه مبارک رمضان
به گزارش پایگاه خبری دانستنی آنلاین، در دعای روز بیست و دوم ماه مبارک رمضان از خداوند اجابت کننده دعای درماندگان عاجزانه می خواهیم در این روز درهای فضل و رحمت خود را به رویمان بگشاید و در آن برکاتش را برایمان فرود آورد و برای موجبات خوشنودی اش توفیقمان بدهد و در میان بهشتهایش ما را ساکن کند.
درهای رحمت الهی چه چیز هایی هستند؟
مفسرین در تفسیر این دعا گفته اند: ابواب جمع باب به معنی در است که آن را به دو صورت ظاهری و باطنی می توان معنی کرد. در معنای ظاهری که همان مانع ورود به خانه و اتاق مد نظر است و در معناد باطنی موانع بر سر راه انسان برای رسیدن به فضل الهی می باشد. در هردو حالت معنی یکی است یعنی آن چیز هایی که مانعی میان مؤمن و رسیدن وی به فضل و رحمت الهی قرار می گیرد.
اما این موانع چه چیز هایی هستند؟ همان گونه که در دعاهای پیشین هم گفته شد، گناهان و معاصی انسان مانع یزرگی برای رسیدن به رحمت الهی هستند که بنده می تواند با کنار زدن آن ها و برطرف کردن این موانع، به قرب الهی و تنعم از برکات و رحت او نایل شود.
فضل و رحمت در قرآن کریم معمولا در کنار هم قرار می گیرند چنان که خداوند کریم در آیه ۲۱ سوره نور می فرماید: «ولو لا فضل الله علیکم و رحمته لتبعتم الشیطان الا قلیلا» – و اگر فضل و رحمت الهی شامل حال شما نبود همانا جز اندکی همه از شیطان پیروی می کردید.
یا در آیه ۶۴ سوره بقره می فرماید: «فلو لا فضل الله علیکم و رحمته لکنتم من الخاسرین» – پس اگر فضل و رحمت خداوند شامل حال شما نبود البته در شمار زیانکاران عالم بودید.
فضل و رحمت الهی در کنار هم قرار دارند
از این آیات چنین می توان استنباط کرد که فضل و رحمت الهی آن چنان که ما تصور می کنیم فقط در امور دنیوی و مادی خلاصه نمی شود. از این امور بالاتر، مسائل معنوی و اخروی قرار دارند که اگر فضل و رحمت الهی شامل حال بندگان نشود، شیطان بر آنان تسلط می یابد و پیرو شیطان می شوند که در این صورت علاوه بر خسران معنوی دچار خسران دنیوی هم خواهند شد. از این جهت است که مؤمنان روزه دار از خداوند طلب می کنند درهای فضل و رحمت اش را بر آنان بگشاید.
در فراز دیگر دعا موجبات مرضات الهی را از ذات اقدس اش طلب می کنیم. چنان که در دعای روز بیستم هم با همین مضمون از خدا خشنودی اش را می خواهیم و خشنودی خود را در خشنودی او می دانیم که این بالاترین درجه بندگی است.
قرب الهی بزرگ ترین نعمت اوست
سکونت در بهشت آرزو و آمال همه بندگان خدا است. هرچند که بندگان مخلص الهی به این نعمت عظمی نیز بسنده نمی کنند و قرب الهی را برتر و بالاتر از اقامت در بهشت می دانند. چنان که حضرت علی (ع) در دعای کمیل از وحشت دوری از قرب الهی می نالد و می فرماید:
یا الهی و سیدی و مولای و ربی، صبرت علی عذابک، فکیف اصبر علی فراقک و هبنی صبرت علی حر نارک، فکیف اصبر عن النظر الی کرامتک، ام کیف اسکن فی النار و رجائی عفوک.
گیرم ای معبود و اقا و مولا و پروردگارم من بر عذاب تو صبر کنم اما چگونه بر دوری از تو طاقت اورم؟ و گیرم که ای معبود من حرارت اتشت را تحمل کنم اما چگونه چشم پوشیدن از بزرگواریت رابر خود هموار سازم؟یا چگونه در میان اتش بمانم با اینکه امید عفو ترا دارم.
