جشن های ایرانی از روزگاران گذشته در میان ایرانیان رواج داشته است که برخی از آن ها همچنان تا روزگار ما ادامه دارد. جشنهای ایرانی به جشنهایی ملی و مردمی گفته میشود که دارای ریشه تاریخی ایرانی هستند و از دوران باستان تا به امروز رسیدهاند و اصطلاحا آن ها را جشن های زنده می گویند.
جشنهای زنده به جشنهایی گفته میشود که بنا به سنت تاریخی در میان مردم رایج است (مانند جشن نوروز). جشنهای فراموششده جشنهایی هستند که بنا به سنت تاریخی برگزار نمیشوند (مانند جشن بهاربد)، اما ممکن است کوششهایی برای احیای برخی از آنها رواج داشته باشد (مانند جشن اسفندگان).
ویژگیهای مشترک جشنهای ایرانی:
۱ – جشنهای ایرانی در پیوند با پدیدههای طبیعی و کیهانی و اقلیمی هستند و به همین دلیل کوشش شدهاست تا زمان برگزاری آنها هر چه بیشتر با تقویم طبیعی منطبق باشد.
۲ – تقریباً هیچ کدام برگرفته از دستورهای دینی نیستند با این که همواره پیروان ادیان گوناگون تلاش کردهاند که برخی از آنها را مراسم دینی خود معرفی کنند؛ اما نمیتوان آنها را متعلق به هیچ دینی دانست.
۳ – این جشنها با سرور و شادی همراه هستند و غم و اشک و گریه در آنها جایی ندارد. حتی مراسم عید «بمو» در میان مانویان که اتفاقاً همزمان با روز جان باختن مانی بوده، همراه با سرود و شادی برگزار میشده است.
۴ -جشنهای ایرانی در احترام و پاسداشت همه مظاهر طبیعت است. در هیچکدام آیینهای ایرانی اثری از خشونت و بدرفتاری نسبت به گیاهان و حیوانات دیده نمیشود. بلکه حتی با آیینهایی همراه است که به انگیزه پاکیزگی و پاسداری از محیط زیست برگزار میشود.
۵ – پیوند ناگسستنی جشنهای ایرانی با آتش است.
۶ – ششمین ویژگی عمومی جشنهای ایرانی چنین است که با زادروز یا سال مرگ کسی پیوند ندارد.
۷ – جشنهای ایرانی مراسمی گسترده بوده است. ایرانیان جشنها و آیینهای میهنی خود را به گونهای یکپارچه و با همبستگی و همزیستی شگفتانگیزی برگزار می کردند.
منبع: ویکی پدیا
