دانستنی آنلاین/ ابراهیم جعفری: جایزه نوبل سال ۲۰۱۹ در رشته اقتصاد به سه اقتصاددان از دانشگاه های ام آی تی و هاروارد اعطا شد. علت انتخاب این سه پژوهشگر روش تجربی آنان برای درک علل و رفع فقر در جهان است.
به گزارش پایگاه خبری دانستنی آنلاین، مایکل کریمر از دانشگاه هاروارد و زوج اندیشمند آبهیجیت بانرجی و استردوفلو از دانشگاه ام آی تی، یک تیم پژوهشی را تشکیل داده و بیش از دو دهه تحقیقات تجربی خود را در کشورهای هندوستان و کنیا برای شناسایی علل فقر و نحوه اثرگذاری سیاست های فقرزدایی سامان داده اند.
معرفی روش های جدید و تجربی برای تشخیص موثرترین سیاستگذاری ها برای مبارزه با فقر که از طریق تحقیقات میدانی انجام شد ، علت اعطای این جایزه به این سه اندیشمند است.
کمیته نوبل اعلام کرد: “رویکرد آنان به طور کامل ساختار اقتصاد توسعه را دگرگون کرده و بر فقرزدایی اثرهای روشن داشته است. در عین حال این روش دارای ظرفیتی است که می تواند وضعیت زندگی فقیران در سراسر جهان را بهبود بخشد.” مثالی که از سوی این کمیته به آن اشاره شده، تحقیقات این سه نفر در باره بحران آموزش است. آنان به این نتیجه رسیدند که فراهم کردن متون آموزشی بدون استفاده از روش آموزشی بهتر، به کودکان کمک نمی کند تا مطالب بیشتری در مدرسه بیاموزند و یا ارائه رایگان متون درسی کمک بزرگی به دانش آموزان نخواهد بود؛ اما کمک هدفمند به آنان ، اثرات بزرگی در افزایش سطح کلی آموزش دارد.
همچنین در پژوهش دیگری مشخص شد تدابیرِ اغلب نادیده گرفته شده نظیر تنظیم درجه حرارت محیط آموزش و …، به یادگیری دانش آموزان کمک فراوانی می کند. تحقیقات میدانی و آزمون های انجام شده ، به ۶۰ میلیون کودک در هندوستان و کنیا کمک کرده و توانایی های خواندن و محاسبات ریاضی را در دبستان ها بالا برده است.
ورود اقتصاد دان ها به تحقیقات میدانی، سعی و خطا و یافتن روش های عملی برای تغییر وضعیت زندگی میلیون ها نفر از فقیرترین انسان ها، یک تحول مثبت است؛ زیرا مشخص شده است که راه حل های مطرح شده از سده نوزدهم تاکنون که مبتنی بر نظریه های اقتصادی بوده است، چاره ساز نبوده و به این مفهوم است که در روش های درک مسئله و حل آن باید تغییراتی به وجود آید.
در کتاب اقتصاد فقیر که حاصل ۱۰ سال مطالعه و فعالیت های پژوهشی آبهیجیت بانرجی و استردوفلو در ۱۵ کشور فقیر دنیا است، آمده است: “اگر از مردم فقیر بپرسید چنانچه به شما پول بیشتری داده شود، با آن چه می کنید؟ می گویند غذای بیشتری می خریم؛ اما وقتی پول را دریافت می کنند، تلویزیون یا یک دستگاه پخش دی وی دی می خرند.
این افراد فقیر قبل از آن که بخواهند کیفیت رژیم غذایی خود را بالا ببرند، دوست دارند به خانواده و اقوام این پیام را بدهند که آنان نیز زندگی خوبی دارند و از آنچه بقیه مردم دارند، برخوردار هستند. یعنی برایشان مهم تر است که حس کنند جزئی از اجتماع یا یک گروه اجتماعی هستند تا این که شکم شان را بیشتر سیر کنند.
در جای دیگر اشاره می کنند دولت در آفریقا برای این که بچه ها به مدرسه بروند، غذای گرم، روپوش، مدرسه مجانی، کتاب درسی رایگان و … به آنان می داده است؛ اما بعدها مشخص می شود این افراد با وجود استفاده از این امکانات به مدرسه نمی رفتند.
این دو محقق پیشنهاد داده اند اگر به جای اقدام های بالا ، با دعوت از پدران و مادرانِ شان توضیح دهیم که اگر فرزندانشان به اندازه ۵ سال در مدرسه تحصیل کنند، درآمدشان در آینده چند برابر خواهد شد و به آگاهی بخشی والدین توجه کنیم، تاُثیر گذاری به مراتب بالاتری در جهت تحصیل فرزندان آنان داشته ایم؛ زیرا در این حالت پدر و مادر پشتیبان فرزندانشان می شوند تا به مدرسه بروند.
در واقع این پژوهشگران با فعالیت خود نشان داده اند که با این تغییرات کوچک، می توان تحولات بزرگ و زیادی ایجاد کرد. به عبارت دیگر با استفاده از شیوه های کوچک که به آن ها تلنگر گفته می شود، می توان زندگی افراد فقیر را تا حد زیادی تغییر داد. تا پیش از این، اقتصاددانان با ادعاهای بزرگاعتقاد داشتند ریشه کن کردن فقر باید توسط دولت و با هزینه کردن بودجه های کلان و با توسعه زیرساخت ها انجام شود؛ اما برندگان جایزه نوبل اقتصاد بر ادعاهای رایج در مناطق فقیر به تحقیق پرداخته و دریافته اند که با انجام اصلاحات رفتاری و کوچک می توان به تدریج عادات فقیران را تغییر داد و زمانی هم که عادت های رفتاری افراد فقیر تغییر کند ، پیشرفت های قابل توجهی در زندگی خواهند داشت.
