«دانستنی آنلاین»-محمد امین فیروزی:ما می توانیم در زندگی بخندیم ، ناراحت باشیم ، عصبانی شویم و هزاران احساس دیگر که می تواند وجود ما را در بر گیرد. با این وجود مهم ترین سوال این است که چه مسئله ای باعث خنده ما یا گریه ما می شود؟این در حالی است که اگر تناسبی میان مسئله و احساس خود پیدا نکنیم نه تنها احساسی به ما دست نخواهد داد بلکه سراسر با میلی به موضوع نگاه می کنیم و به راحتی از کنار آن عبور می کنیم و به ادامه زندگی خود بر می گردیم. گاها این اتفاق افتاده است که حتی خندیدن از یک فیلم در انتها ما را به فکر نیز فرو برده است؛ حتی احساس خندیدن نیز می تواند همراه با تفکر باشد. در نتیجه نمی توانیم به این اکتفا کنیم که هدف ما تنها خندیدن است؛ آن هم خنده های بی معنی. حتی خندیدن نیز می تواند معنا دار باشد. کیارستمی در این زمینه معتقد است:« مهم ترین کار سینما بعد از پایان فیلم این است که ما را چند ساعت به فکر فرو ببرد ولی باز به همان زندگی عادی باز خواهیم گشت. شاید سینما و تلویزیون بتوانند حداقل برای چند ساعت هم شده ما را از زندگی که چون باتلاق ما را در خود می کشد جدا کند و اجازه نفس کشیدن دهد».
در چنین شرایطی باید عنوان کرد قهوه پدری موقعیت خنده خلق می کند. این اتفاق حتی برای یک موضوع ساده که شاید آنچنان خنده دار نیز نباشد رخ می دهد.با این وجود تلاش می کند از هر موقعیتی، خنده ای بسازد.حتی موقعیتی که پتانسیل خنده ندارد اما تلاش می کند با زور خنده تصنعی ایجاد کند. این کار را نیز با خنده دار کردن کاراکتر های نمادین از هر قشر جامعه و با دیالوگ ها و رفتار هایی که اکنون در جامعه بسیار آشکار می بینیم و بیان آن ها ممکن است نه تنها باعث خنده ما نشود بلکه گاها لوس به نظر می رسد انجام می دهد. این نکته را نیز باید در نظر بگیریم که در جامعه امروز هر رفتاری مختص به یک قشر نیست و رفتار های انسانی به اندازه ای پیچیده شده که شاید از هر قشر رفتاری سر بزند و اینکه که با ساخت تیپ در سریال ایجاد خنده کنیم گاها اغراق آمیز به نظر می رسد و با طول دادن موقعیت مخاطب را خسته کنیم. مگر اینکه هر دیالوگ معنای جدیدی بسازد یا موضوعی خاص را به شیوه ای جدید بیان کند. اگر این اتفاق نیفتد در این صورت ایجاد خنده ای سطحی در مخاطب می شود که تنها کارکرد اقتصادی دارد.
در «قوه پدری» در موقعیت های خنده دار اتفاقی رخ نمی دهد تنها کاراکتر ها دیالوگ می گویند و آنقدر دیالوگ که اگر آدم را خسته نکند لااقل این سوال برایش پیش می آید که اتفاق بعدی چیست؟ فیلمساز ما را منتظر می گذرد و در موقعیت ها غرق می کند و در پایان هر قسمت پیشبرد درام ناگهان رخ می دهد و ما را مجبور به نشستن به تماشا قسمت بعدی می کند. این نکته که دیالوگ ها به دور از هر گونه توهین و یا شوخی جنسی است و می توان آن را با خانواده دید بسیار لذت بخش است و اغراق گاها لذت بخش دیده می شود اما این نکته که از یک تکنیک در تمامی فیلم استفاده کنیم ، کار را خواه یا ناخواه بی مزه می کند.
همه ما مهران مدیری را می شناسیم و با کار هایش خاطره داریم؛ از شب های بربره گرفته تا امروز کار های زیادی برای سینما و تلویزیون تولید کرده اما نمی توانیم این نکته را فراموش کنیم هنوز از یک تکنیک فیلم سازی در این سالیان استفاده کرده و آن را تغییر نداده است. این در حالی است که با جهان پیچیده امروز که هر لحظه در حال تغییر است و هر روز انسان ها با دید جدیدی به جهان می نگرند نمی توانیم از یک تکنیک برای سالیان استفاده کرد.
از سوی دیگر«قوه پدری» از دو نظر روایی و تکنیک سینمایی قابل بررسی است. آنچه ذکر شد تکنیک روایی فیلم بود. در تکنیک سینمایی استفاده از کادر سینمایی و قاب های تلویزیونی تناقضی است که شاید مورد پسند منتقدان قرار نگیرد و استفاده بی مورد از تکنولوژی که تنها این سخن را بیان می کند که ما هم می توانیم از آن استفاده کنیم حرفه ای به نظر نرسد.با این وجود این نکته نیز قابل توجه است که درست کردن سبک خاص خود آنچنان سخت و طاقت فرسا است که نیاز به فکر و سالیانی تلاش دارد ولی آنچه اهمیت دارد این است که کمدی به مرور زمان دستخوش تغییر است و نمی توان بر سبک خاص خود باقی ماند.
