مسئولیت پذیری فردی در ارتباط با حفاظت محیط زیست

در نوشتار های پیشین در مورد ابعاد مختلف مسئولیت پذیری فردی ازقییل مسئولیت پذیری فردی در برابر خویش، خانواده، همسایگان، شهروندی و … مطالبی ارائه شد. در این بخش مسئولیت پذیری فردی در ارتباط با حفاظت محیط زیست بررسی می شود.

امروزه فعالان محیط‌زیست برای رفع مشکلات محیط زیستی رو به رشد و حفظ اکوسیستم ایده‌های بدیعی ارائه می‌کنند. با این که تلاش‌های بیشماری در جهت حفظ زمین از فاجعه زیست‌محیطی صورت گرفته است، اما تهدید اکوسیستم از جهات مختلف همچنان ادامه دارد و ممکن است در نهایت موجب از بین رفتن آن شود.

شاید فکر کنیم وظیفه فعالان محیط‌ زیست است که اکوسیستم را حفظ کنند، اما نمی‌توانیم به این بهانه از زیر بار مسئولیت پذیری فردی در ارتباط با حفاظت محیط زیست شانه خالی کنیم. این وظیفه همه ما است که جلوی تخریب زمین و طبیعت آن را بگیریم. ما که ساکنین کره زمین هستیم، لازم است برای کاهش تمام احتمالات از دست رفتن این خانه زیبا و چیزهایی که در آن قرار دارد اقدامات فوری انجام دهیم. اگر همه دست به دست هم بدهیم می‌توانیم تغییر اساسی ایجاد کنیم و شاید ظرف چند سال آینده ببینیم میزان ویرانی محیط‌زیست کاهش یافته است.

پس از صرف یک فنجان چای در کنار جاده، لیوان یک بار مصرف را کجا می‌اندازیم؟ چه تعداد از ما زباله‌هایمان را در کیسه زباله نگه می‌داریم تا یک سطل زباله پیدا کنیم؟ ما باید به خودمان و افراد دیگری که برای تفریح به طبیعت می‌آیند حفاظت ازمحیط‌زیست را یاد دهیم. ر‌ها کردن زباله‌ها و پلاستیک‌ها در محیط علاوه بر تکثیر پشه‌ها و باکتری‌ها و میکرب‌های دیگر  موجب آلودگی خاک نیز می‌شود، بیشتر مردم فکر می‌کنند پاکیزگی تنها مربوط به خانه است و به راحتی زباله‌هایشان را در جاده می‌اندازند، این تفکر مثل این است که فرد بخشی از خانه‌اش را پر از زباله کند بدون این که آن فضا را بخشی از خانه‌اش بداند. این احساس مسئولیت پذیری فردی در ارتباط با حفاظت محیط زیست به فرد کمک می‌کند که این افکار اشتباه را کنار بگذارد،

قطع درختان برای استفاده های شخصی و ساخت لوازم زندگی و کاغذ و … و ساختن جاده ها علاوه این که موجب ازبین رفتن جنگل ها می شود، جانورانی را که در این جنگل ها زندگی می کنند، نابود می کند درست مصرف کردن بسیاری از لوازم خانگی و صرفه جویی در مصرف کاغذ،‌ باعث می شود که درختان کمی قطع شوند.

همچنین قطع درختان، میزان اکسیژن را کاهش می‌دهد، منجر به فرسایش خاک و لغزش زمین می‌شود زیستگاه طبیعی حیوانات وحشی را از بین می‌برد و آن‌ها را مجبور به پیشروی به شهر‌ها و روستا‌ها می‌کند، در آنجا با گونه‌های خطرناک‌تری به نام انسان رو به رو می‌شوند و به خاطر آسیبی که برای انسان‌ها دارند، بی‌رحمانه کشته می‌شوند. باید الزامی وجود داشته باشد که باید به جای هر درختی که برای مصارف مختلف بریده می‌شود، گیاهی کاشته شود. این باید شعار ما باشد: زندگی کن و اجازه زندگی بده.

پلاستیک در کنار بمب‌ها، جزء کشفیات و اختراعات آسیب‌رسان علمی است که توسط دانشمندان اختراع شده است. پلاستیک کلر دار بدترین تأثیر را روی زمین ایجاد می‌کند، چرا که مواد شیمیایی زیان بخشی تولید می‌کنند و وقتی آب در این زمین‌ها جاری می‌شود و به سفره‌های آبی می‌رسد، آن را نیز آلوده می‌کند. در واقع ما راهی برای مردن کشف کرده‌ایم! تا به امروز گزارش شده است که وقتی کیسه‌های پلاستیکی را به داخل آب می‌اندازیم یا روی زمین ر‌ها می‌کنیم، بیش از ۲۶۰ گونه جاندار می‌میرند و یا در پلاستیک‌ها محبوس می‌شوند. پلاستیک‌های تجزیه‌پذیر در بلندمدت تجزیه می‌شوند، اما موجب تولید گاز متان می‌شوند که نقش اصلی در گرم شدن کره زمین دارد.

راه حل این مشکل این است که ما می‌توانیم از روزنامه‌های قدیمی برای بسته‌بندی، از کیسه‌های کنفی به عنوان کیسه حمل و از بطری‌های شیشه‌ای یا کنفی به جای بطری‌های پلاستیکی استفاده کنیم. حتی از کیسه‌های پلاستیکی استفاده مجدد کنیم.

استفاده از ظروف یک بار مصرف در جشن‌ها و مراسم‌ و ریختن آن‌ها در خیابان و جوی، حجم زیادی آلودگی ایجاد می‌کند. به جای آن می‌توان از ظروف کاغذی که با محیط‌زیست سازگار هستند استفاده کرد. با این کار قدمی برای نجات طبیعت برمی داریم.

کشاورزی را باید از خودمان شروع کنیم، در صورت امکان سبزیجات و درختان میوه را در باغچه حیاط یا گلدان بکاریم تا علاوه بر صرفه‌جویی در هزینه و سلامتی، فرهنگ تولید را دوباره احیا کنیم.

با مسئولیت پذیری فردی در ارتباط با حفاظت محیط زیست، باید از شکار حیوانات خودداری کنیم و از انجام این کار توسط دیگران جلوگیری کنیم.