تاریخ و جامعه

فضائل و مناقب امام حسین (ع)

خداوند متعال در میان مخلوقات خود، انسان های کاملی را به عنوان الگو قرار داده است. این الگوها دارای امتیازات و فضیلت های ویژه ای هستند. امام حسین (ع) نمونه ای برجسته از این اسوه های پاک است. در این مقاله به مناسبت ولادت با سعادت آن حضرت برخی از فضائلش را بر می شمریم.

۱- تکلم قبل از ولادت و بعد از شهادت:

امام حسین (ع) مولودی است که قبل از ولادت در حالی که در بطن مادر خود، فاطمه زهرا (ع) بود، با ایشان به صحبت پرداخت. این وضعیت درباره حضرت زهرا (ع) نیز نقل شده که با مادر خود، خدیجه (ع) صحبت کرده است.

نقل شده است که پیامبر اکرم (ص) روزی وارد خانه حضرت زهرا (ع) شد، در حالی که جز دخترش کسی در خانه نبود، دختر خود را در حال صحبت مشاهده نمود، وقتی علت را جویا شد، حضرت زهرا (ع) اظهار داشت: صحبت من با فرزندی است که در بطن من می باشد، او همدم من است و با من سخن می گوید، اما سخنانی حزن آور، به این مضامین که: مادر! من شهیدم، مظلومم، غریبم، عطشانم. پیامبر اکرم (ص) در حالی که محزون شدند، ضمن بشارت به آمدن فرزند پسر، از شهادت او در شرایط سخت و ناگوار خبر دادند.

امام حسین (ع) تنها کسی است که بعد از شهادت نیز سخن گفته است. سر امام بر روی نیزه، این آیه از قرآن را تلاوت کرده است: «ام حسبت ان اصحاب الکهف و الرقیم کانوا من آیاتنا عجبا» (آیه ۹ سوره کهف) ; «آیا پنداشتی که اصحاب کهف و رقیم (خفتگان در غار) از آیات شگفت ما بوده اند.»

شاید تلاوت این آیه بر این معنا دلالت داشته باشد که همچنان که قدرت الهی در مورد اصحاب کهف بر خواب چندین ساله ایشان تعلق گرفت و ایشان را بعد از بیدار شدن، وسیله عبرت دیگران قرار داد، شهادت آن حضرت و بقای راه و مکتب او نیز این گونه خواهد بود و به عنوان نشانه الهی در عالم معرفی خواهد شد.

آیات دیگری که امام حسین (ع) بعد از شهادت تلاوت کرده است، عبارتند از: ادامه آیات سوره کهف تا آیه ۱۴ و آیه ۲۲۷ از سوره شعراء و آیه ۷۱ سوره غافر و آیه ۱۳۷ سوره بقره.

۲- مشتق بودن نام حضرت از نام خداوند:

جابر بن عبدالله انصاری از پیامبر اکرم (ص) نقل می کند که فرمودند: «سمی الحسن حسنا لان باحسان الله قامت السماوات و الارضون، واشتق الحسین من الاحسان، و علی والحسن اسمان من اسماء الله تعالی والحسین تصغیر الحسن؛  حسن را حسن نامیدند برای این که با احسان خداوند آسمان ها و زمین ها برپا شد و حسین از احسان مشتق شد، و علی و حسن دو اسم از اسم های خداوند متعال است و حسین تصغیر حسن است.»

و در حدیث دیگری نام حضرت برگرفته از اسم الهی، یعنی «محسن » دانسته شده که خداوند می فرماید: «انا المحسن و هذا الحسین; من محسن هستم و این حسین است.»

۳- تبرک جستن ملائک به قنداقه حضرت:

روزی حضرت زهرا (ع) فرزندش را درگهواره ندید و با اضطراب جویای فرزند عزیزش شد. رسول خدا (ص) به ایشان بشارت دادند که قنداقه حسین (ع) را ملائک به آسمان ها برده اند تا تبرک بجویند.

۴- ویژه بودن مربیان حضرت (ع):

به دلیل این که ایشان خامس اصحاب کسا می باشد، از تربیت پاکانی همچون پیامبر اکرم (ص) ، علی (ع) ، فاطمه زهرا (ع) و امام حسن (ع) ، برخوردار بودند، لذا حضرت خود را در روز عاشورا این گونه معرفی نمودند:

«در بین تمام انسان ها کیست که جدی مانند جد من، یا مربی و معلمی مانند معلم من داشته باشد، من فرزند دو ماه تابناکم. مادرم فاطمه زهرا (ع) و پدرم [علی (ع)] کوبنده کفر در بدر و حنین بود. آن هنگام که قریش دچار بت پرستی و عبادت لات و عزی بود; علی (ع) به بیت المقدس و بعد به سوی کعبه عبادت خدا می کرد.»

۵- فدا شدن ابراهیم – فرزند رسول خدا (ص) برای امام حسین (ع):

 ابن عباس می گوید: خدمت رسول خدا (ص) بودم. امام حسین (ع) روی زانوی راست و ابراهیم روی زانوی چپ حضرت نشسته بودند. پیامبر (ص)  گاهی حسین و گاهی ابراهیم را می بوسید. به ایشان حالت نزول وحی دست داد و پس از آن فرمودند: «جبرئیل بعد از ابلاغ سلام پروردگار گفت: خدا می فرماید، این دو فرزند را برای شما باقی نمی گذارم، باید یکی را فدای دیگری نمایی.» پیامبر (ص) به ابراهیم نظر کرد و گریست و فرمود: «اگر ابراهیم بمیرد فقط من محزون می شوم، امام اگر حسین بمیرد غیر از من فاطمه و علی نیز محزون می شوند و من اندوه خود را بر حزن فاطمه و علی ترجیح می دهم.» یا جبرئیل! ابراهیم قبض روح گردد; ابراهیم را فدای حسین کردم (ابراهیم پس از سه روز بیماری وفات کرد) .»

از این پس هرگاه پیامبر اکرم (ص) امام حسین را به سینه می چسبانید و می بوسید، لب های او را می مکید و می فرمود: قربان کسی که ابراهیم را فدای او کردم.

فضائل امام حسین در کلام الهی

۶- تأویل و تفسیر آیات الهی در مورد آن حضرت:

بسیاری از آیات الهی که برخی رقم آن را ۱۲۸ آیه و برخی دیگر تا ۲۵۰ آیه ذکر کرده اند ، به اطلاق و عموم و یا به طور خاص، بر امام حسین (ع) تطبیق شده و یا یکی از افراد مورد نظر در آیه امام حسین (ع) بوده اند. مواردی مثل آیه مباهله (۷۲) ، آیه تطهیر (۷۳) ، آیه ذوالقربی (۷۴) ، آیه اطعام (۷۵) و آیات سوره فجر که سوره فجر را سوره آن حضرت نامیده اند.

امام صادق (ع) ضمن بیان این معنی، حضرت را صاحب «نفس مطمئنه » معرفی کرده و می فرمایند: «اقرؤوا سوره الفجر فی فرائضکم و نوافلکم فانها سوره الحسین بن علی (ع) وارغبوا فیها رحمکم الله تعالی; سوره فجر را در نمازهای واجب و مستحب خود بخوانید که سوره حسین بن علی است و در آن راغب باشید. خداوند متعال شما را مورد رحمت خود قرار دهد.»

ابو اسامه که در مجلس حاضر بود، گفت: چگونه این سوره مخصوص حسین (ع)  گردید؟ امام (ع) فرمود: «الا تسمع الی قوله تعالی: «یا ایتها النفس المطمئنه…» انما یعنی الحسین (ع) فهو ذوالنفس المطمئنه الراضیه و اصحابه من آل محمد (ص) هم الراضون عن الله یوم القیمه و هو راض عنهم; آیا این سخن خداوند متعال را نمی شنوی که [می گوید]: «یا ایتها النفس المطمئنه » ، همانا حسین را قصد می کند که دارای نفس مطمئنه و راضی است و اصحاب او از آل محمد در روز قیامت از خداوند راضیند و خداوند نیز از آنان راضی است.»

۷– خازن وحی الهی بودن حضرت:

احادیث قدسی در مورد امام حسین (ع) از ناحیه ذات اقدس الهی، زیاد وارد شده است که در کتاب شریف «عوالم » جمع آوری شده است. در یک حدیث این گونه آمده است: «وجعلت حسینا خازن وحیی و اکرمته بالشهاده و ختمت له بالسعاده، فهو افضل من استشهد و ارفع الشهداء درجه و جعلت کلمتی التامه معه و حجتی البالغه عنده، بعترته اثیب و اعاقب ; حسین را خازن وحی خویش قرار داده و او را با شهادت، کرامت بخشیدم و پایانی با سعادت برای وی مقرر داشتم، او برترین شهیدان و درجه اش از همه والاتر است، کلمه تامه خود را همراه او قرار دادم و حجت رسای خویش را نزدش نهادم و به وسیله خاندان او پاداش و کیفر می دهم.»

مظهر صفات انبیاء

امام حسین (ع) به عنوان انسان کامل، هم مظهر صفات الهی و هم مظهر صفات انبیای عظام است که به مواردی از آن ها اشاره می کنیم:

۸– همانند انبیا هدایتگر مردم است.

قرآن کریم در مورد انبیاء الهی می فرماید: «و جعلناهم ائمه یهدون بامرنا (آیه ۷۳ سوره انبیا)»; «آنان را پیشوایانی که به امر ما هدایت می کنند، قرار دادیم.» و پیامبر اکرم (ص) ، حسین (ع) را به عنوان چراغ هدایت معرفی می کند و می فرماید: «ان الحسین … مصباح الهدی و سفینه النجاه; همانا حسین چراغ هدایت و کشتی نجات است.»

۹- همچون انبیا از غیر خدا نمی ترسید

او این ویژگی را در گفتار و کردار ثابت کرد. قرآن کریم در مورد انبیا می فرماید: «الذین یبلغون رسالات الله و یخشونه و لایخشون احدا الاالله (آیه ۳۹ سوره احزاب)»; «آنان که رسالت های الهی را می رسانند و از او می ترسند و جز خدا از کسی نمی ترسند.» و امام حسین (ع) فرمود: «لو لم یکن فی الدنیا ملجا و لا ماوی لما بایعت یزید بن معاویه; اگر در دنیا هیچ پناهگاهی وجود نداشته باشد [باز هم] با یزید بن معاویه بیعت نخواهم کرد.»

و در مورد یزید بن معاویه می فرماید: «یزید رجل شارب الخمر، قاتل نفس المحترمه، معلن بالفسق مثلی لایبایع مثله; یزید مردی است که شراب می نوشد، نفس محترمه را به قتل می رساند، تظاهر به فسق می کند، مثل منی با مثل اویی بیعت نمی کند.»

در مکتب حسینی ترس با ارزش، ترس از خداست نه ترس از غیر خدا، لذا حضرت در دعای معروف عرفه، ترس از خدا را طلب می نماید: «اللهم اجعلنی اخشاک کانی اراک; خدایا مرا چنان قرار ده که از تو بترسم، [چنانکه] انگار تو را می بینم.»

منبع:

http://www.hawzah.net

مقالات تصادفی :

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Close