وقتی از تاریخ درس نمی گیریم!

دانستنی آنلاین:آرین طهرانی: امام خمینی تاریخ را معلم انسان نامیدند. این تعریف یکی از کامل ترین تعاریف در خصوص تاریخ است زیرا آنان که از تاریخ درس نمی گیرند، همواره محکوم به تکرار آن خواهند بود.

به گزارش دانستنی آنلاین، همزمان با بیانیه ناتو علیه ایران به دلیل همراهی جمهوری اسلامی با روسیه در جنگ اوکراین، وزیر امور خارجه روسیه در کنار وزرای ۶ کشور حاشیه خلیج فارس در حال صدور بیانیه ای ضد ایرانی در راستای ادعای مضحک امارات متحده در خصوص حاکمیت ایران بر جزایر سه گانه بود.

این یکی از طنزهای تلخ تاریخ است که در نتیجه اتخاذ سیاست های نامتوازن و عدم درک صحیح از تحولات عرصه بین الملل در راستای منافع ملی است. همصدای روسیه با کشورهای عربی حوزه خلیج فارس، یک اقدام قابل توجیه از طرف روسیه در جهت حفظ منافع ملی این کشور به شمار می رود. چرا که با توجه به شرایط تحریمی این کشور پس از تجاوز نظامی به خاک اوکراین، روسیه برای حفظ کانال های مبادلاتی خود نیازمند بالا بردن سطح روابط با این کشورها است.

روسیه در  شرایطی تمامیت ارضی ایران را وجه المصالحه قرار داده که بر خلاف دستگاه دیپلماسی جمهوری اسلامی، با بازی سیاست آشناست و به خوبی می داند چگونه از دیگر کشورها بیشترین منفعت را کسب کند بدون آنکه مجبور به پرداخت هزینه های سنگینی باشد.

روسیه به خوبی می داند که هر دولتی غیر از دولت ابراهیم رئیسی و دستگاه دیپلماسی او، در مقابل چنین گستاخی سکوت نمی کرد. در یک سال گذشته چین و روسیه، هر دو مواضع گستاخانه ای در خصوص تمامیت ارضی ایران اتخاذ کردند بدون آنکه مجبور باشند از اتخاذ چنین مواضعی عذرخواهی کنند و در صدد جبران آن برایند. اگر دستگاه دیپلماسی جمهوری اسلامی از کمترین اقتداری برخوردار بود، در مقابل مواضع چین در خصوص حاکمیت ایران بر جزایر سه گانه، موضوع جزیره تایوان را به میان می آورد و در تقابل با مواضع گستاخانه روسیه، بحث حاکمیت اوکراین بر شبه جزیره کریمه را مطرح می کرد. اما متاسفانه سکان دار دستگاه دیپلماسی جمهوری اسلامی فاقد چنین درایتی است چرا که با مفهوم منافع ملی و تمامیت ارضی آشنایی چندانی ندارد.

این در شرایطی است که حتی دانش آموزان کشورمان تا قبل از آنکه کتب درسی تغییر کنند و جنایات و خیانت های تاریخی روسیه در قبال مردم ایران حذف شوند، می دانستند که روسیه کشوری غیر قابل اعتماد است که با ایران و ایرانی خصومت دیرینه دارد.

از این رو جهت یادآوری سیاستمداران و دولتمردان کشورمان بی مناسبت نیست مروری بر تاریخ پرخیانت و آکنده از ظلم و ستم روس ها در قبال ایران داشته باشیم و در نهایت به یک جمع بندی برسیم:

در روابط ایران و روس نخست دو جنگ تاریخی دو کشور به یاد می آید که تلخ ترین مواجهه ایرانیان در عصر مدرن با دنیای بیرونی بود که روس ها با توپ آمده بودند و ایران واجد ارتش مجهز و متحدی نبود که از پس مهاجمان برآید و اگر واقع بینانه قضاوت کنیم باید بگوییم چه بسا اگر به همان تسلیم شهرهای قفقاز تن نمی‌دادیم تمام خاک ایران را توبره می کردند و تا تهران پیش می آمدند.
پس از آن نیز ماجرای رفتار موهن و تحقیر آمیز گریبایدوف قابل ذکر است که در ربودن زنان مسلمان گرجی با توجیه بازگرداندن آنان مشارکت کرد و مردم تحقیر شده در جنگ این یکی را تاب نیاوردند و مثله‌اش کردند و باز بخت با دربار قاجار یار بود که خود تزار هم می خواست از شر نمایشنامه نویس منتقد حکومت خلاص شود که او را به ماموریت تهران فرستادند و عذرخواهی رسمی هیات ایرانی ( با عضویت و دیپلماسی میرزا تقی خانی که هنوز امیر کبیر نشده بود) را پذیرفتند وگرنه اگر خشم می گرفتند و باز به سوی ایران و به خون خواهی وزیر مختار مقتول می تاختند معلوم نبود چه اتفاقی می افتاد.

این کارنامه چنان سیاه بود که در پی پیروزی بلشویک ها و برافتادن تزار، لنین از لغو قراردادهای ظالمانه گذشته خبر داد و به همین خاطر نگاه ایرانیان به همسایه شمالی تغییر کرد تاجایی که شاعران سرشناسی در ستایش لنین شعر سرودند! با این حال اندک زمانی بعدتر همین لنین متهم به معامله بر سر میرزا کوچک خان جنگلی شد و همین اتحاد شوروی در دوران جانشین لنین- استالین وارد خاک ایران شد و آذربایجان را مدتی در تصرف داشت.

آنچه در ادامه می خوانید ، تنها بخشی از کارنامه سراسر ظلم و ستم روس ها علیه ایران است:

در ۲۹ ذیحجه سال ۱۳۲۹ هـ.ق سربازان روس که در تبریز مستقر شده بودند برای تعمیر سیم تلفن قصد رفتن به بالای بام شهربانی تبریز را داشتند که با ممانعت یکی از پاسبانان شهربانی تا کسب دستور از مافوق مواجه شدند. بلافاصله افسر روس و چند تن از سربازان به طرف مأموران ایرانی تیراندازی کرده آنها را به قتل رساندند. از این زمان درگیری‌ها در تبریز آغاز شد و مردم دست به مقابله زدند و هجوم گستاخانه روس‌ها را پاسخ گفتند.

درگیری‌ها و خشونت روس‌ها به حدی شدید بود که وزیر مختار ایران در لندن به وزارت خارجه انگلستان گزارش داد که سپاهیان روس در تبریز ۵۰۰ زن و کودک را قتل عام کرده‌اند.

بعد از این کشمکش‌ها بود که روس‌ها چوبه‌های دار را برپا کردند و در روز دهم محرم ۱۳۳۰ هـ.ق، میرزا علی تبریزی ، مجتهد وطن پرست و مردم دوست آذربایجانی و جمع دیگری از آزادی‌خواهان از جمله خواهرزاده علی میسیو را اعدام کرده و بیرق خود را در بلندترین نقطه شهر نصب کردند.

این روس‌ها بودند که در ۲۹ مارس ۱۹۱۲، حرم مطهر حضرت رضا (ع)  را به توپ بستند و عده‌ای از مردم و زوار بیگناه، که در صحن مطهر اجتماع کرده بودند قتل عام کردند

روس‌ها همزمان با وقایع تبریز، در  رشت  و  انزلی  نیز دست به کشتار مردم زدند. نکراسوف کنسول روس‌ها در رشت تعداد زیادی از آزادی‌خواهان را به کنسولگری احضار و پس از محاکمه فرمایشی آنان را اعدام کرد که اکنون قبر چهار تن از آنان در حیاط بیمارستان پورسینا ی این شهر قرار دارد.

در جریان  جنگ جهانی دوم  نیز برغم آن که ایران اعلام بی طرفی کرده بود، ارتش سرخ روس ها وارد ایران شد و بسیاری از شهرهای ایران را به  اشغال خود در آورد.

این روس‌ها بودند که در ۲۹ مارس ۱۹۱۲، حرم مطهر حضرت رضا (ع)  را به توپ بستند که بر اثر این اقدام فجیع عده‌ای از مردم و زوار بیگناه، که در صحن مطهر اجتماع کرده بودند قتل عام شدند.

به توپ بستن مجلس ملی در دوران محمدعلی شاه قاجار  نیز توسط ژنرال لیاخوف روسی صورت گرفت که لکه ننگی در تاریخ پارلمانی بود.

خاطره تلخ بعدی مربوط به رفتار شوروی در قبال دولت  مصدق است. درست است تا زمانی که استالین زنده بود آمریکایی ها از روسیه حساب می بردند و یکی از دلایل کودتای ۲۸ مرداد مرگ استالین و احساس گشاده دستی آمریکایی ها ذکر می شود اما قبل از آن با بهانه تراشی های مختلف  ذخایر طلای ایران  را در اختیار دولت ایران قرار ندادند. کاری که عکس آن را در قبال  دولت کودتا انجام دادند.

در یکی از دیدارهای  آیت الله هاشمی رفسنجانی  و سفیر شوروی در تهران آقای هاشمی به صراحت به او می گوید: «موشک های شماست که بر سر مردم ما می ریزد.»

از نمونه های بعد از انقلاب که می توانست روابط ایران و شوروی را دستخوش تلاطم و خشم و نفرت کند، اما نکرد تحویل سلاح های روسی به عراق  بود که رسما و علنا در جنگ با ایران قرار داشت. تا جایی که در یکی از دیدارهای  آیت الله هاشمی رفسنجانی  و سفیر شوروی در تهران آقای هاشمی به صراحت به او می گوید: «موشک های شماست که بر سر مردم ما می ریزد.»

 

در حقیقت تجاوز نظامی صدام به ایران، تنها به پشتیبانی نظامی روسیه مقدور بود. اگر تسلیحات روسی مانند تانک های روسی، هواپیماهای میگ و سوخو و دیگر تجهیزات شوروی سابق و همچنین اطلاعات ماهواره ای شوروی نبود، هرگز صدام قادر به تجاوز نظامی علیه ایران نبود.

در مهر ۱۳۶۰ (سپتامبر ۱۹۸۱) طه یاسین رمضان وارد مسکو شد؛ وی در این سفر توانست موفقیت‌هایی چه در زمینه نظامی و چه در زمینه اقتصادی به دست آورد؛ زیرا مقامات شوروی آمادگی خود را برای اجرای قرارداد‌های تسلیحاتی قدیمی و نیز تکمیل طرح‌های اقتصادی اعلام کردند.

بر اساس این قرارداد، شوروی یک سیستم پیچیده دفاع ضدهوایی مجهز به موشک در عراق مستقر کرد تا از هرگونه تجاوز و حمله جدیدی  جلوگیری به عمل آید.

حدود ۸۵ درصد تجهیزات مورد استفاده عراق در جنگ با ایران، ساخت کشور اتحاد جماهیر شوروی بود؛ به همین خاطر باید گفت که شوروی بزرگترین صادرکننده ادوات و تجهیزات نظامی به عراق طی جنگ هشت ساله عراق با ایران بود.

این حمایت ها تا آخرین روزهای جن نیز همچنان ادامه داشت. در حالی که سفارت شوروی در تهران نیز، عراق را از آخرین تحولات سیاسی داخل ایران مطلع می کرد.

شاید هنوز کسانی را بشناسید که سرفه های خشک خود را از زمان جنگ به یادگار دارند. کسانی که در اثر سلاح های شیمیایی ساخت روسیه همچنان درد می کشند. بد نیست بدانید یکی از تامین کنندگان اصلی سلاح های شیمیایی عراق در جنگ ۸ ساله روس ها بودند.

در نوامبر ۱۹۸۲ بین ۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ مشاور نظامی شوروی از جمله ۲۲ مهندس به عراق بازگشتند و در پایگاه‌های نظامی، فرودگاه‌ها، پادگان‌ها و مجتمع گاز سامره مستقر شدند و این در حالی بود که روس ها در تجهیز عراق به سلاح‌های شیمیایی نقش اساسی داشتند.

نیروهای‌ عراقی برای کاربرد پیچیده و جامع از سلاح‌های شیمیایی، چون گاز اعصاب علیه نیروهای ایرانی از کمک و حمایت  شوروی  برخوردار بود چرا که شوروی برای مدت‌های طولانی تلاش داشت که استفاده از این سلاح‌ها را در صحنه جنگ مورد آزمایش قرار دهند.

 

ماجرای نیروگاه اتمی بوشهر  نیز از جمله مظالم روس ها به ایرانیان است که دهه های متمادی چندین برابر وضعیت متعارف پول و انواع امتیازات را از ایران گرفتند تا یک نیروگاه تحویل دهند!

نمونه دیگری از خیانت روس ها به ایرانیان که باید که جریان فراموشکار سعی به فراموشی آن دارد، در سوریه تداعی کرد.

کسانی که روس ها را متحد استراتژیک ایران می دانند فراموش کرده اند  درست زمانی که جنگنده‌های رژیم صهیونیستی در حومه دمشق نیرو‌های سپاهی را به خاک و خون می‌کشیدند، روس ها نه تنها سیستم دفاع هوایی خود را خاموش می کردند، بلکه پس از این حملات  حاضر نبودند جنایت صهیونیست‌ها را محکوم کنند و یا لااقل با ایران ابراز همدردی نمایند.

حضرات قطعاً فراموش نکرده‌اند که همین روسیه و همین رئیس‌جمهورش آقای پوتین از حق وتوی خود برای ناکام کردن قطعنامه‌های ضدایرانی شورای امنیت سازمان ملل استفاده نکردند و اجازه دادند ایران زیر بند ۷ منشور ملل برود.

بدعهدی روس ها در فروش تجهیزات نظامی پیشرفته به ایران از  s-400  تا  سوخو -۳۵  نیز قصه مکرر است.

در جریان مذاکرات منتهی به  برجام  نیز روس ها علیه ایران بودند به گونه ای که  محمد جواد ظریف  وزیر خارجه وقت ایران و مذاکره کننده ارشد ایران صراحتاً گفت که در مذاکرات، اولین ضربه را روسیه به ما زد.

همزمان با تجاوز نظامی روسیه به خاک اوکراین، سفیر روسیه در تهران هم که وقاحت را از حد گذراند و به رسانه‌های ایرانی توصیه کرد (دستور داد) از بکار بردن تجاوز نظامی ارتش روسیه به اوکراین خودداری کنند و به جای آن از عنوان عملیات ویژه استفاده کنند.  صدا و سیما که نام رسانه ملی را برخود نهاده اولین رسانه ای بود که توصیه سفیر روسیه را به کار گرفت و اخبار تجاوز نظامی روسیه به اوکراین را در قالب  اقدامات خیرخواهانه و اهداء کمک‌های بشردوستانه روسیه! به مردم جنگ‌زده اوکراین مطرح کرد.

و در آخرین پرده از  نمایش سریالی خیانت های روسیه به ایران، وزیر خارجه این کشور در کنار وزرای خارجه ۶ کشور عربی حاشیه خلیج فارس، بیانیه حمایت از تلاش های امارات در خصوص جزایر سه گانه ( ابوموسی، تنب کوچک و تنب بزرگ ) صادر کرد و کاری را که اسلافش با دار زدن پاسداران تمامیت ارضی ایران در تبریز انجام می دادند، در شکل و شمایل دیپلماتیک انجام داد.

در نهایت از روسیه که در بیش از یکصد سال خیانت‌های نابخشودنی درحق ملت ایران و جدا کردن بخش مهمی از کشور عزیزمان کرده چنین موضعی بعید نبود. آنچه که امروز به عنوان یک مطالبه ملی مطرح است، دفاع از تمامیت ارضی و منافع ملی بدون مماشات با هر دولت و رژیم فرصت طلب بیگانه است. در واقع ملت ایران از دستگاه دیپلماسی و دولتمردان انتظار دارد با توجه به سابقه سراسر خیانت و خباثت روسیه، دست از سیاست های روسوفیلی خود بردارند و با اتخاذ سیاست متوازن، منافع ملی را دریابند.