دانستنی آنلاین: اساسا من در روابط خارجی هیچ تخصصی ندارم. در جمع دوستانی که عمدتا وزارت خارجهای هستند، بهعنوان فردی که در صحنه سیاسی ایران از ابتدای انقلاب فعال بودهام بیشتر از منظر سیاسی به این موضوع نگاه میکنم. نه از موضع یک فرد متخصص در حوزه روابط بین الملل.
به گزارش دانستنی آنلاین، البته در این ارتباط ۱۳ مهر یک یادداشت مفصل تحتعنوان «زمانی برای آتشبس» نوشتم که بلافاصله بعد از وعده صادق دو بود که زمان آن است که ایران رسما اعلام آتشبس کند همچنین در یک سخنرانی در جامعه اسلامی دندانپزشکان هم درباره جنگ و صلح صحبت کردم.
🔻حرف من این است که اولا اگر از صلح صحبت میکنیم از موضع ضعف نیست. قاعدتا کسی میتواند بجنگد که میتواند صلح کند و کسی میتواند صلح کند که توان جنگیدن دارد. آن که نمیتواند بجنگد صلح هم نمیکند و صلح به او تحمیل میشود. کسی که از صلح فرار میکند، قدرت جنگ ندارد و نهایتا تسلیم میشود. اگر از صلح صحبت میکنیم به مفهوم فرار از جنگ نیست. بلکه این انتخاب عقلایی است که به سمت صلح برویم. هر خردورزی صلح را انتخاب میکند. چون جنگ عارضه است. اصل که جنگ نیست که صلح عارضه باشد. اگر به سمت صلح میرویم نه از روی ضعف است و نه از روی ترس. بلکه یک انتخاب عقلایی است.
نکته دوم، آنچه از اوضاع و احوال سیاسی میفهمم این است که در آستانه یک جنگ تمام عیار قرار داریم. ملت ایران یا حداقل نسل ما تقریبا همه تجربه مستقیم جنگی طولانی و میزان خرابیهایش را داریم. بنابراین اگر از صلح صحبت میکنیم به دلیل یک تجربه مستقیم است و بحث ما ذهنی نیست. یک بحث عینی است.
در آستانه یک جنگ تمام عیار قرار داریم. تا آن جا که ممکن است خرد و منافع ملی ایران و امنیت منطقه و تمام ملتهای منطقه ایجاب میکند که ما تمام تلاشهای لازم را انجام دهیم برای رسیدن به صلح. حتی اگر بخواهیم بجنگیم، باید صادقانه تمام اقدامات لازم را برای صلح انجام داده باشیم تا هم ملتمان قانع شوند و به این وحدت برسند که ما جنگ را انتخاب نکرده ایم. جنگ به ما تحمیل شدهاست و هم از جهت حقوق بینالملل و هم از جهت کشورهای همسایه که بدانند که تمام تلاشهای لازم را برای صلح انجام دادیم و جنگ به ایران تحمیل شد.
