









گاهی فاصلهی میان یک لذت آنی و یک تراژدی خاموش، تنها یک جرقه کوچک است. تصور کنید در یک عصر آرام، کسی که تمام دنیای شماست در کنارتان نفس میکشد؛ اما ناخواسته سمی را میبلعد که شما به فضا بخشیدهاید. مسئولیت اجتماعی دقیقاً از همینجا شروع میشود؛ از لحظهای که فراموش میکنیم هوایی که ما بازدم میکنیم، دم نفر دیگری است. در این اتمسفر مشترک، هیچکدام از ما در حباب ایزوله خودمان زندگی نمیکنیم.