به گزارش پایگاه خبری دانستنی آنلاین، چشمها را نمی توان به راحتی روی واقعیتها بست.حقیقت این است که در شرایط سخت اقتصادی امروز برخی از کودکان که تحت تأثیر فشارهای طاقت فرسای مالی هستند، برخلاف میل خود برای کمک به خانواده و برخی دیگراز کودکان نیز تحت تأثیر اجبار و الزام های والدین و بزرگ ترها به کار کردن در خیابان روی می آورند.
براساس آخرین آمارهای ارائه شده 55 درصد کودکان کار در معرض بیماری هایی نظیر، ایدز، هپاتیت و سفلیس قرار دارند و از بیماری هایی مثل سوء تغذیه، کوتاهی قد، کمبود وزن، مشکلات روحی روانی و بیماری های پوستی رنج می برند اما آنچه که در جمعآوری این کودکان قابل شهود است ابتلای اکثر آنان به بیماری های انگلی و شپش است. به راستی سقف حمایت از کودکان کار کجاست؟
کودکان کار رنج سنی 5 تا۱۵ سال سن دارند و6 ساعت در روز کار می کنند. برخی از آنها حتی روزی یک وعده غذای گرم نمیخورند و این موضوع زمینه بروز انواع بیماریهاست. این کودکان دچار بلوغ زودرس بوده و زودتر از سایر کودکان با مسائل جنسی مواجه می شوند که زمینه ساز ورود انواع آسیب های جنسی است. بسیاری از این کودکان بارکش، دیسک کمر دارند و چون امکان دسترسی به مراکز درمانی را ندارند، این روند باعث بروز انواع بیماریها می شود.
اجرای طرح جمع آوری کودکان کار برخورد با افراد و خانواده هایی است که در حال بهرهکشی از این کودکان هستند اما در ساز و کار این طرح، کودکان هستند که جدایی از خانواده و زندگی دسته جمعی در مراکز سازمان بهزیستی را تجربه میکنند زیرا در اکثر خانواده های کودکان کار مسأله کودک آزاری به طور جدی وجود ندارد و کودکان بر اساس مسائل فرهنگی و نیاز مالی روی به خیابان و کار می آورند.
به راستی چرا كودكانی كه امروز باید با حضور در مدارس و محیط امن خانواده و جامعه آموزه های خود را تقویت و مهارت های لازم را برای آینده كسب كنند ، به اجبار در خیابان ها با شرایط نامطلوبی همراه با تهدیدهای متعدد در حال كار و یا شاید ذوب شدن كودكیشان روبرو هستند؟
این ذوب و انجماد كودكی در پشت چراغ های قرمز در گرما و سرمای تابستان و زمستان، می تواند قلب و ذهن این كودكان را برای همیشه پر از تنفر از اجتماع و همنوعان خود كند كه این تنفر دودش به چشم آینده جامعه خواهد رفت.
برخی ها در میان اقشار مختلف، معتقد هستند كه بیشتر كودكان كار، ایرانی نیستند و كاری كه انجام می دهند ، فرقی با تكدی گری نداشته و نباید به آنها كمك كرد، بلكه باید آنها را جمع آوری و به كشورهایشان بازگرداند.
در این خصوص باید چند نكته را مدنظر قرار داد و آن اینكه مساله كودكان كار با پیچیدگیهای بسیاری روبروست و باید در نظر داشت كه مساله كودكان كار با مساله متكدیان، متفاوت است و نمیتوان همان برخوردی را كه با متكدیان می شود در مورد كودكان كار نیز به كار برد.
این كودكان دارای روحیه خاصی هستند و با اینكه به شیوه ای غیر مستقیم تكدی گری میكنند اما نمیتوان همان برخوردی را كه با متكدیان می شود با این گروه لحاظ كرد.
نكته دیگر اینكه چه این كودكان ایرانی باشند و چه اهل هر نقطه از این كره خاكی، كودك هستند؛ كودكانی كه مورد سوء استفاده قرار گرفته اند و مجبور به انجام كار، گاه در بدترین شرایط هستند و از همین رو باید به این موضوع از جنبه انسانی نیز نگریست.
کودکان کار چه ایرانی و یا غیرایرانی وارد این آب و خاك شده و درحال حاضردر همین محیط مشغول زندگی هستند و مشخص نیست كه آیا به كشور یا محل زندگیشان بازگردند یا خیر؟؛ از همین رو اگر مورد تحقیر واقع شوند و روحشان بیشتر از این آسیب ببیند، به طور یقین آسیبی جدی برای آینده این مرز و بوم محسوب میشوند.
از مسئولان انتظاراین نیست كه راهكاری عملی برای حل معضلات کودکان کار داشته باشند اما از دستگاه های متولی از جمله بهزیستی انتظار آن می رود كه دستكم توجه بیشتری به یكی از وظایف ذاتی سازمانی خود داشته باشد و با هماهنگی انجمن های مردمنهاد با فراهم آوردن شرایط مناسب برای استراحت و آموزش برای این كودكان دستكم بخشی از رنج و درد آنها را بكاهند.
به طور یقین تاكنون اقدام هایی از جمله اجرای طرحهای گوناگون از سوی بهزیستی در جهت حمایت از كودكان كار انجام شده، اما این كودكان نیازمند توجه بیشتری هستند و مسئولان نباید به این كودكان، تنها به چشم یك كودك كار، بلكه با این دید كه این كودكان در صورت حمایت نشدن، ممكن است زمینه ساز بروز آسیب های اجتماعی بسیاری در آینده باشند، نگاه كنند.
بیاییم از حیث انسانیت فارغ از توجه به نژاد، دین و قومیت برای پیشگیری از آسیب های اجتماعی توجه بیشتری به کودکان کار کنیم.
احمدرضا صباغی :دانستنی آنلاین
انتهایپیام/
